Muziek & Woord

Er was een tijd vóór tijd,
toen adem nog traag door materie trok
en bewustzijn zich hulde in steen.

De aarde was toen haar eigen hartslag,
kloppend in lagen van kristal en licht.
Wat wij nu rots noemen,
was eens beweging in vertraagde vorm —
trilling die koos voor rust,
lied dat koos voor stilte.

Zij zijn de oudsten,
de stille wachters van herinnering.
In hun poriën ligt het verhaal
van hitte en druk, van wording en breuk,
van vuur dat langzaam versteende tot wijsheid.

Wie zich neerzet en luistert,
hoort geen stem maar resonantie.
Niet “wie” spreekt,
maar het veld van alles wat ooit was.
Zo delen zij hun kennis —
niet in woorden, maar in gewicht,
in dichtheid, in eeuwigheid.

Wij noemen hen stenen,
maar zij noemen zichzelf
de adem van de aarde. 

Zij dragen ons als geheugen.